Muhammed Uzunay | Türkiye Gerçekleri | Hayat,Bilim,Kültür,İnsan...

Firaz Baran :
Türkiye’deki ünlülüri düşünün. Hiç biri Türk değildir. Müziğin bir numarası İbrahim Tatlıses Kürt’tür. Sinemanın sultanı Türkan Şoray Çerkez’dir. Romanın ustası Yaşar Kemal Kürt’tür.

Siz Koç, Uzan, Eczacıbaşı gibi ailelerin Türk olduğunu mu düşünüyorsunuz?


* Bir halk dili ve kültürüyle vardır. Türkçe dili ve Türk müziği ise yamadır, çalmadır. Örneğin Türkçe’de kullanılan 19 bin kelimenin diğer dillerden alındığını TDK kendisi yazıyor. Türk Halk Müziği Kürtlerindir. Sanat Müziği Osmanlı saraylarına getirilen Balkan sanatçı cariyelerinindir. Pop zaten Türklerin değil.

* Türkiye’deki tarihi yapıların hangisini bir Türk yapmış? Mimar Sinan Türk değildi.


* Türklerin nüfusu 70 milyon değildir. 20 milyonu Kürt, 6-7 milyon arası Çerkez’dir. Yine milyonları aşan bir Laz ve Arnavut nüfusu vardır. Bunun dışında sayıları azımsanmayacak diğer milletler vardır. Yani Türkler çoğunluk bile değildir.


* Türkçe dili de gelecekte yok olacaktır. Çünkü; bu dil yama bir dildir. Kimse bunu öğrenmek istemeyecektir. Onun için hayatın her alanına sokmaya ve diğer dillerin gelişmelerini engellemeye çalışıyorlar.


* Türkiye’de simge olan devrimcilerden sadece İbrahim Kaypakkaya Türk’tür. Mahir Çayan Gürcü’dür. Deniz Gezmiş Kürt’tür. Mazlum Doğan Kürt’tür.


Şimdi Türklerin önünde iki seçenek var: Ya Türkleri bin yıldır kullanan yabancılara karşı çıkacaklar, ya da işlenen suçlara ortak olmayı sürdürecekler.

Türkler “Aaa dilim yama. Sanatım çalma. Ben şimdi ne yapacağım” demesinler. Yine “Bana ne bunları kimden aldığımız. Sen bugüne bak. Şarkılar Türkçe, dil Türkçe” deyip de kendilerini kandırmasınlar. Atatürk’ünüzün imzası bile bir Ermeni’ye ait. İnsanın kültürel olarak zayıf olması, geri kalması ayıp değildir.

Buradaki bilgiler torbanın taşan kısmından. Torbada daha neler var neler? İsim isim. Hepsi 15 kopyayla belgeleriyle kayıtlı. Bunlardan Türklerin çekinmesine gerek yok. Çekinmesi gerekenler Türk Olmayan Türkler’

http://www.heval.info/index.php?option=com_content&task=view&id=200&Itemid=34dir.

Ayse Günaysu: Biz muhalifler sayıca azınlıkta olmayı baştan kabullenmişizdir. Çünkü yerleşik sisteme, düşünceye, değerlere muhalefet ederiz. Ama bazı konularda kendimizi çoğunlukla saf tutar bulduğumuzda, nedense, bizim çoğunluğun yanında durduğumuzu düşünmek yerine, çoğunluğun bize destek verdiğini sanıp, halkımızın bu cömertliğini nihayet ne kadar haklı olduğumuzu anlamış olduklarına yorarız

Bunda bir iş var' demek yerine, herhalde arayıp bulamadığımız bir şeye, halkımızın desteğine, hiç değilse bir noktada sahip olmanın mutluluğuyla olsa gerek, pek de şaşırmayız.

Örneğin anti-emperyalizm. Bugün sadece Kemalistler değil, AKP tabanı da, MHP tabanı da anti-emperyalisttir. Hele hele Kemalizmle Türk solu arasında anti-emperyalizm konusunda tam bir görüş birliği var. Genel sol kamuoyu bundan pek rahatsız da görünmüyor. Çünkü ortak payda 'Ulusal Kurtuluş Savaşı'. Münferit çıkışlar dışında popüler Sol kültürümüzün, Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluşunu borçlu olduğu Milli Mücadele'ye karşı eleştirel bakışı yok. 'Kurtuluş Savaşı'nı bir cümle ile anlatır mısınız diye bir anket yapılsa, Kemalistlerle solcuların büyük bir çoğunluğu üç aşağı beş yukarı aynı cümleyi kuracaklardır: Emperyalizme karşı ulusal bağımsızlık savaşıdır Kurtuluş Savaşı.

Milli Mücadele gerçekten de bir yanıyla 1. Dünya Savaşı'nın galiplerinin iradelerine karşı bir ulusal egemenlik savaşı olmakla birlikte, aynı zamanda Anadolu'nun başlamış olan Türkleştirme/Müslümanlaştırma sürecini tamamına erdirmeyi hedefleyen, memleketin Hıristiyan halklarına, en başta Rumlara ve Ermenilere karşı bir etnik temizliği de içerir. Ulusal egemenlikle etnik temizlik birbirinden bağımsız değildir. Öyle ki, etnik temizlik olmadan Milli Mücadele'nin kazanılamayacağı çok iyi bilinir ve ifade edilmiştir de.

Milli Mücadele'ye taban sağlayarak onu başarıya ulaştıran Anadolu eşrafı da, büyük çoğunlukla Kemalist harekete, esas olarak anti-emperyalist oldukları için değil, Ermeni ve Rumların geri dönüp mallarına sahip çıkmalarından korktukları için, 1914'ten itibaren el koydukları Rum ve Ermenilere ait toprakları, malı mülkü kaybetmemek için katılmışlardır.

Taner Akçam 'İnsan Hakları ve Ermeni Sorunu' kitabında Milli Mücadele'nin bu yönünü ayrıntılarıyla anlatıyor ve çok sayıda kaynak gösteriyor. Örneğin Cumhuriyet'in resmi yazarlarından Falih Rıfkı Atay, 'Savaş bitip de İngiliz ve müttefikleri, İttihatçı ve hele Ermeni öldürüşçülüğü hesaplarını sormak yoluna gidince, ne kadar gocunan varsa silahlanıp bir çeteye katılmıştır' diye yazıyor. Söz konusu çeteler Kuvayı Milliye çeteleridir. Mustafa Kemal, Doğan Avcıoğlu'nun deyişiyle, 'Rum ve Ermeni olaylarından dolayı kovuşturulan İttihatçılar ile Rum ve Ermeni öcünün direnişe zorladığı ... eşrafa dayanarak ... Kurtuluş Savaşı'nı yürütmüştür.'

Yine örneğin Karadeniz'de Milli Mücadele, büyük ölçüde Ermenilere ve Rum çetelerine karşı verildi. Sayısız köy yakıldı, kadınlar ve çocuklardan oluşan ahalisi katledildi. Rum çetelerin oluşumunda, Rumların politize olmuş kesimleri arasında yükselen milliyetçi dalga faktörünün yanı sıra, baskı ve zulüm de büyük rol oynamıştı. Rum erkekler için köy yakma, sürgün, katliamlardan canını kurtarmanın tek yolu dağa çıkmaktı. Amele taburları dağa çıkmanın bir diğer nedeniydi. Gayrımüslim erkekler toplanıyor, askerlik adı altında amele taburlarına alınıyor, büyük bir kısmı topluca katlediliyordu. Sonuç olarak dağlarda 300 bin asker kaçağının gezdiği o günlerde Rum erkekler için çeteye katılmak olağandı. Çetelere katılanlar arasında zanaatk‰r, meslek erbabı, esnaf kişiler de vardı. Örneğin, Stefanos Yerasimos, Milliyetler ve Sınırları kitabında çetelerin etrafında örgütlendiği şefler arasında en ünlülerinden Vasil Usta'nın, 'karısının namusunu korumak' için çeteci olan bir asker kaçağı olduğunu anlatır.

Uzun lafın kısası Milli Mücadele Türk sol kamuoyunun geneli için henüz açılmamış kapalı bir kutu. Daha doğrusu, Taner Akçam gibi kutuya açanlar var var ama içine bakmaya hevesli pek yok.
Kaynak:Gündem 02022006

Ayse Günaysu: Abdullah Gül, İstanbul Üniversitesi'nde düzenlenen 'Türk-Ermeni İlişkilerinde Yeni Yaklaşımlar' başlıklı konferansın açılışına gönderdiği mesajda 'Bizim tarihimizde utanılacak bir sayfa yoktur' diyordu.

Bu sözler o günden bu yana aklımdan çıkmıyor: 'Bizim tarihimizde utanılacak bir sayfa yoktur.' Ürperiyorum. Bilimin, felsefenin, edebiyatın, yani insan soyunun bütün düşünsel gelişiminin bu aşamasında bir devlet adamının bu sözü söyleyebilmesi, tek başına bu bile Türkiye'nin ne kadar her bakımdan geri olduğunu bana tekrar tekrar hatırlatıyor.

Abdullah Gül'ün buna gerçekten inandığını düşünmek zor. Daha yüksek bir ihtimal, Abdullah Gül'ün devletin düşüncesine tercüman olma ihtiyacını hissetmiş olması.

Nazi Almanyası'nın propaganda dilinden farksız olan Cumhuriyet'in kuruluş yılları ve sonrasındaki söylemden bu yana bir arpa boyu bile yol alınamadığının kanıtı bu sözler.

Biraz geriye gidelim. 28 Nisan 1930 tarihinde Türk Ocakları Genel Kurulu'nda milli tarihçimiz, Atatürk'ün göz bebeği, 'Cumhuriyet kadınının simgesi' Afet İnan aynen şöyle diyordu: 'Beşeriyetin [insanlığın] en yüksek ve ilk medeni kavmi, vatanı Altaylar ve Orta Asya olan Türkler'dir. Çin medeniyetinin esasını kuran Türkler'dir.

Mezopotamya'da, İran'da millattan en aşağı 7000 sene evvel beşeriyetin ilk medeniyetini kuran ve beşeriyete ilk tarih devrini açan; Sümer, Akat, Al‰m isimleri verilmekte olan Türkler'dir. Mısır'da deltanın otokton [yerli] sakinleri ve Mısır medeniyetinin kurucuları Türkler'dir.

Mezopotamya'da, milattan evvel 2300 tarihinde şöhret bulan Sami Hamurabi, tarihte mevki alan Asurlular, tarih içinde tarihtirler. Grek namını alan Doryanlar Anadolu'nun otokton ahalisi, ilk ve hakiki sahipleri, ataları, Etiler başlarında bulunan Türkler'dir.' (Nazan Maksudyan, Türklüğü Ölçmek, Metis Yayınları, s.58 - Köşeli parantezler bana ait. A.G).

Cumhuriyetin kurucu kadrolarından Ahmet Ağaoğlu da, 1. Tarih Kongresi'nde, 'Milletinize sarılınız, çünkü Türk milleti yüksektir ve cihan tarihinde bir temdin amili [uygarlaşma faktörü] olmuştur. Dilinize sarılınız, çünkü bu dil ana dildir. Irkınıza sarılınız, çünkü ırkımız dünyanın en güzel, cismen ve ruhen en mükemmel en muzeçlerinden [örneklerinden] birisidir.' (Aynı kitap, s.64. Köşeli parantezler bana ait).

Aradan yüzyıla yakın zaman geçmiş ama bu sözleri söyleyen zihniyet ile Abdullah Gül'ün 'Tarihimizde utanılacak bir sayfa yoktur' sözleri aynı tüyler ürpertici, karanlık, bir o kadar da tehlikeli duygu ve düşünce dünyasının, aynı vicdan yoksunluğunun farklı şekillerde ifadesinden başka bir şey değil.

'Tarihimizde utanılacak sayfa yoktur' cümlesi üzerinde ne kadar çok düşünülse azdır. Türk-Ermeni ilişkileri konusunda düzenlenen bir toplantıya Türkiye'nin bir başbakan yardımcısı böyle bir mesaj gönderiyorsa daha da çok düşünülmelidir. Soykırım mı, değil mi tartışmaları bir yana bırakılsa bile, sonuçta bir halkın, uygarlığının, kültürünün, tarihinin haritadan silindiği bir ülkenin başbakan yardımcısı bu sözlerle, 'İyi ki yaptık, yapmakta haklıydık, şimdi olsa yine aynı şeyi yaparız' diyor, bunda hiçbir beis görmeden.

Abdullah Gül, tarihimizin utanılacak hiçbir sayfası olmadığını övünerek söylüyor. Oysa utanma duygusunun yokluğu en tehlikeli durumdur. Çünkü utanma duygusundan yoksun olandan her şey beklenir. Bu bireyler için de, milletler için de, devletler için de böyledir. Çünkü utanma duygusu vicdanın temelidir. Kötülük yapmanın önündeki engeldir. İnsanı ve toplumları iyiliğe sevkeden duygudur. Utanma duygumuz en çok korumaya, kaybetmemeye, tam tersine keskinleştirmeye ve inceltmeye çalışmamız gereken yeteneğimizdir.

Bir adım ileri gitmek istiyorsak utanmamakla övünmek yerine, milletçe utanmayı öğrenmeliyiz.